W Bibliotece Narodowej Szwecji w Sztokholmie eksponowana jest gigantyczna Biblia o długości 91 cm, szerokości 51 cm i grubości prawie 23 cm. Nazywana Codex Gigas, czyli „Wielką Księgą”, ta bogato zdobiona i imponująco oprawiona w skórę księga waży aż 75 kilogramów i jest największym zachowanym średniowiecznym iluminowanym manuskryptem na świecie.
Manuskrypt zdobią kolorowe ilustracje, w tym portret Józefa Flawiusza, wizerunki Nieba i Ziemi oraz rozmaite formy geometryczne i roślinne. Najbardziej uderzającym i niepasującym do całości elementem jest jednak diabeł. Diabeł zajmuje całą stronę manuskryptu, naprzeciwko strony, na której znajduje się wizerunek królestwa niebieskiego, zestawiając ze sobą kontrastujące obrazy Dobra i Zła. Diabeł ukazany jest frontalnie, w białej przepasce biodrowej, kuca z rękami nad głową. Jego dłonie i stopy kończą się jedynie czterema palcami rąk i stóp, zakończonymi dużymi czerwonymi pazurami. Jego głowę zdobią dwa duże czerwone rogi. Jego język jest rozwidlony niczym u węża. Jego głowa jest pełna ciemnozielonych, kręconych włosów.
Zdjęcie: Michal Maňas/Wikimedia Commons
Według legendy, Kodeks został sporządzony w XIII wieku przez Hermana Pustelnika w klasztorze benedyktynów w Podlažicach niedaleko Chrudimia w Czechach. Analiza pisma wskazuje, że rękopis był dziełem jednego skryby. Ukończenie tej ogromnej księgi musiało mu zająć blisko 20 lat.
Według jednej z wersji legendy, która została już zapisana w średniowieczu, skryba był mnichem, który złamał śluby zakonne i został skazany na zamurowanie żywcem. Aby uniknąć tej surowej kary, obiecał stworzyć w ciągu jednej nocy księgę, która miała na zawsze wsławić klasztor, zawierając w niej całą ludzką wiedzę. Jednak około północy mnich zdał sobie sprawę z głupoty swojego ślubu i że nie da się wykonać tego zadania samemu. Modlił się więc, ale nie do Boga, lecz do upadłego anioła Lucyfera, prosząc go o pomoc w dokończeniu księgi w zamian za jego duszę. Diabeł dokończył rękopis, a mnich dodał obrazek diabła z wdzięczności za jego pomoc. Rękopis jest więc znany również jako Biblia Diabła.
Wkrótce po jej napisaniu, benedyktyni zastawili Biblię mnichom cystersom z klasztoru w Sedlcu, gdzie pozostawała przez 70 lat. Klasztor benedyktynów w Břevnovie odzyskał Biblię pod koniec XIII wieku. Od 1477 do 1593 roku przechowywano ją w bibliotece klasztoru w Broumovie, aż do 1594 roku, kiedy to została przeniesiona do Pragi i stała się częścią zbiorów cesarza Rudolfa II.
Pod koniec wojny trzydziestoletniej w 1648 roku cała kolekcja została zabrana jako łup wojenny przez wojska szwedzkie. Od 1649 do 2007 roku rękopis przechowywany był w Szwedzkiej Bibliotece Królewskiej w Sztokholmie. W 1697 roku na Zamku Królewskim w Sztokholmie wybuchł pożar, który zniszczył znaczną część Biblioteki Królewskiej. Aby uratować Codex Gigas, rękopis został wyrzucony przez okno. W 2007 roku, po 359 latach, Codex Gigas powrócił do Pragi, wypożyczony ze Szwecji, gdzie był eksponowany do stycznia 2008 roku i był eksponowany w Czeskiej Bibliotece Narodowej.
Żródło: www.amusingplanet.com
